moet ik de veertiendagenbrief in het engels sturen naar buitenlandse klant

Taal is geen wettelijke eis, wel een praktische keuze

Artikel 6:96 BW schrijft geen taal voor. De veertiendagenbrief moet duidelijk maken welke termijn geldt en wat de gevolgen zijn als er niet op tijd betaald wordt — dat is de inhoudelijke eis. Of dat in het Nederlands, Engels of een andere taal staat, regelt de wet niet. Bepalend is of de klant de brief kan begrijpen. Bij een zakelijke klant in het buitenland is Engels vaak de veiligste keuze, zeker als de correspondentie en de overeenkomst ook in het Engels liepen.

Kijk daarom naar de taal waarin je eerder met deze klant hebt gecommuniceerd. Liep de offerte, de order en de facturatie in het Engels, dan ligt een Engelse brief voor de hand. Was alles in het Nederlands en heeft de klant zelf Nederlands gebruikt, dan is dat ook een reëel signaal dat hij de tekst begrijpt. Twijfel je, dan is een tweetalige brief — dezelfde inhoud in beide talen op één pagina — een manier om het geschil "de klant begreep de brief niet" op voorhand te voorkomen. Dat is overigens breder een aandachtspunt bij klanten die naar het buitenland zijn vertrokken: daar spelen naast taal ook vragen over adres en termijn.

Waarom de inhoud zwaarder telt dan de taal

Artikel 6:96 lid 6 BW eist dat de veertiendagenbrief de klant "in kennis stelt" van de gevolgen van niet-tijdige betaling — dat is een inhoudelijke, geen talige eis. De wet gaat uit van een Nederlandse schuldenaar in een Nederlandse rechtsverhouding; bij een buitenlandse klant is er geen artikel dat een specifieke taal voorschrijft. Wat wel meespeelt: als het ooit tot een procedure komt, moet je kunnen aantonen dat de brief is aangekomen en begrepen kon worden. Dat raakt aan het bewijs dat een brief is verzonden en ontvangen — bij een brief in een vreemde taal is dat bewijs net zo belangrijk, maar de discussie over begrijpelijkheid komt er soms nog bij.